X
تبلیغات
Mola Meyti
وبلاگ اولاد ملا میتی از فرزندان بختیاری
هفت لنگ شامل چهار باب دورکی، دینارانی، بابادی و بهداروند است.
دورکی خود به شعب زراسوند، اسیوند، موری، قند علی، بابااحمدی، عرب، آسترکی تقسیم می شود.
دینارانی خود به شعب اورک، و طوایفی که در مال امیر سکنا دارند، تقسیم می شود.
بابادی خود به شعب عالی انور، عکاشه، راکی، کله، ململی تقسیم می شود.
بهاروند خود به شعب بختیاروند، عالی جمالی، جانکی سردسیر تقسیم می شود.


طایفه دینارانی

طایفه دینارانی یکی از چهار باب هفت لنگ بختیاری است. گرمسیر طایفه دینارونی باب در شهرستان ایذه و بخشهای تابع آن می باشد و سردسیرشان در دینارون و کوه سفید است. که شامل طایفه های زیر می باشد:
اورک، شالو ، سهید ، گورویی ، سرقلی ، بویری ، نوروزی ، سادات سلطان ابراهیم ، عالی محمودی
طایفه اورک شامل طوایف زیر است:
چهار بنیچه - جلالی - علی صاد - شیران - خواجه -لندی - سادات موسوی -غریبی - سادات حسینی - شهپیری - آل داوودی - گل بامکی - خدابخشی - زندی - قلعه سردی - موزرمی - کیشخالی - عرب - اولاد حاج علی - ممسنی - غلام - ورناصری - گوزلکی - اورک شالو - لجم اورک - هلوسعد (تیره های لجم اورک بشرح زیر:آر احمدی - سخندری - کری -گپی - جیره - درویش ممون -) بندونی باب (تیره های بندونی باب: رفنی - بوگری - بنی سر تنگی - سوتکی - سراوکی - بنی مسن - شیاسی - - قائدان شیاسی - قنبری - شیران.)
مردم طایفه اورک بیشتر در شهرهای ایذه،دهدز،اردل،اهواز،بوشهر،اصفهان و شهرهایش مثل لنجان و شاهین شهر و ... زندگی می کنند.
طایفه نوروزی شامل تیره های: بامیروند - کمالوند - یارعلی وند - ابراهیم وند - خورشید وند - غلام وند

طایفه اورک یکی از طوایف دینارونی و یکی از بزرگترین طوایف بختیاری چه از نظر تاریخی و ایلیاتی و همینطور از نظر جمعیت و وسعت اراضی ایل است. نیمی از آنها در خوزستان و نیمی در چهار محال زندگی می کنند.
این طایفه در طول تاریخ شامل خان ها و کلانتران زیادی بوده و مردمان مهمان نوازی دارد. طایفه اورک شامل طوایف زیر است:
چهار بنیچه - جلالی - علی صاد - شیران - خواجه -لندی - سادات موسوی -غریبی - سادات حسینی - شهپیری - آل داوودی - گل بامکی - خدابخشی - زندی - قلعه سردی - موزرمی - کیشخالی - عرب - اولاد حاج علی - ممسنی - غلام - ورناصری - گوزلکی - اورک شالو -لجم اورک (تیره های لجم اورک بشرح زیر: اسیوند (محمودی بردزردی )آر احمدی - سخندری - کری -گپی - جیره - درویش ممون -) بندونی باب (تیره های بندونی باب:رفنی - بوگری - بنی سر تنگی - سوتکی - سراوکی - بنی مسن - شیاسی - هلوسعد - قائدان شیاسی - قنبری - شیران.)
مردم طایفه اورک بیشتر در شهرهای ایذه،دهدز،مسجدسلیمان،اردل،اهواز،بوشهر،اصفهان و شهرهایش مثل لنجان و شاهین شهر،مینادشت و ... زندگی می کنند.
طایفه اورک در نزد مردم به اورک ۲۴ تیره مشهور است.
تیره هایی بنام اورک در طایفه بهداروند و جود دارد که قبلا خانواد ه هایی از طایفه اورک بوده اند اما بدلیلی کوچ کرده اند و در کنار طایفه بهداروند زندگی کرده اند و اکنون جزو یکی از تیره های بهداروند محسوب می شوند. همینطور هم چند خانوار از طایفه اورک به کنار طایفه ممصالح چهارلنگ رفتند و اکنون جزو آن طایفه مسوب می شوند. اما اصلیتشان جزو طایفه اورک ۲۴ تیره بوده. و همچنین بعضی از خانواده ها و تیره های این طایفه از طوایف دیگر بختیاری بوده اند که بخاطر دلایل مختلف مانند نزاع ایلی و... به درون این طایفه آمده اند و جزو اورک محسوب می شوند اما هنوز هم بع از چند سال بعضی از آنها به طایفه اصلی شان آمد و رفت نیز دارند و فامیل های خود در طایفه قبلی را می شناسند.که این کوچ کردن در میان بختیاری ها بسیار زیاد بوده(بخاطر منازعات فراوان ایلی) و امری است طبیعی.
طایفه بابادی

بابادی یکی از ۴ طایفه بزرگ هفت لنگ بختیاری که دارای زیر شاخه های بابادی عالی انوری، آرپناهی، عکاشه، گله، پبدنی، احمد محمدی، راکی، شهنی، نصیر، ململی و ایل گمار تشکیل شده که محل سکونت اصلی آنها در کوهرنگ بختیاری، مسجد سلیمان، ایذه، اردل، لالی و شوشتر می باشد.
ریاست طایفه بابادی به عهده مهدی خان بابادی فرزند بزرگ تقی خان بوده است.
بابادی ها نیز مانند سایر بختیاری ها به ییلاق و قشلاق (سردسیر و گرمسیر) كوچ می كردند. ییلاق شان در استان چهار محال بختیاری شامل پردنجان، گوجان و شهرستان کوهرنگ است. ریاست این مكان ها را نیز مهدی خان بر عهده داشت. قشلاقشان در استان خوزستان شامل مهدی آباد،تراز؛ دشت ده، قلعه میدان، جاستون شه، كالك شوران؛دره بوري ؛ در حومه شهرستان لالی می باشند. منطقه مهدی آباد را به نام ایشان نام نهاده اند.
در جریان اصلاحات ارضی در دوره محمدرضا شاه پهلوی اراضی گوجان و پردنجان را از خان ها گرفته و در بین رعیت ها تقسیم نمودند. این واقعه در زمان نوادگان مهدی خان اتفاق افتاد. شيرعلي خان دژی واقع در دشت ده بنام دز قلعه میدان (استان خوزستان) داشته اند كه آثاری از آن به جا مانده و اكنون محل اقامت اولادمهري بابادي می باشد. شیرهای سنگی بر مزار مهدی خان و پدر او تقی خان در پردنجان به عنوان آثار باستانی ثبت شده اند. بعد از وفات مهدی خان فرزند بزرگش محمدكریم خان و نوه ایشان علیدوست خان زمامداری امور را بر عهده گرفتند در این دوران ایل آرپناهی از دادن مالیات به علیدوست خان سر پیچی نمودند و به دستور علیدوست خان ایل آرپناهی را غارت نمودند و بعد از مدتی فردی ناشناس از این ایل به صورت پنهانی وی را كشت و به دستور محمدكریم خان بر اساس حس انتقام جوئی و قصاص خون علیدوست خان چندین نفر از ایل آرپناهی را كشتند و سر انجام پس از فوت محمد كریم خان ریاست به جهانگیر خان و فرامرز خان كه از نوادگان برادر مهدی خان بودند رسید.
شاخه چهار لنگ

ایل بختیاری به دو شاخه بزرگ هفت لنگ وچهار لنگ تقسیم می شود. هرچند که این دو شاخه ایل بختیاری از نظر فرهنگی تفاوت چندان زیادی ندارند.اما جدایی محل سکونت ومسیر کوچ باعث ایجاد تفاوت نه چندان زیادی در گویش ولهجه این دو قبیله شده است.
هفت لنگ ها بیشتر در چهار محال بختیاری وشمال خوزستان زندگی می کنند.که جمعیت انها نسبت به چهار لنگها که در لرستان وشمال خوزستان بیشتر است. چهارلنگها ییلاق خود را در نواحی شرقی لرستان سپری می کنند.با شروع دوره سرما در این منطقه به شمال خوزستان برای سپری کردن زمستان کوچ می کنند. طایفه چهار لنگ به چهار شاخه بزرگ تقسیم می شود.که عبارتند از محمود صالح - موگویی - مهیوند وذلکی.
طایفه مهیوند چهارلنگ خود به دستهای بزرگی تقسیم می شود که مهمترین انها عبارتند از: حاجیوند - عبدالوند - فولادوند - سالاروند.
طایفه حاجیوند بزرگترین این طوایف است که تاریخی داشته است لبریز از شجاعت ودلاوری . طایفه حاجیوند خود به تیره های متعددی تقسیم می شوند که عبارتند از : قاسمعلی - قالبی - هیل هیل - رشیدی والیاسی. سردسیر یا ییلاق طایفه حاجیوند دامنه کوههای اشترانکوه است. یکی دیگر از طوایف مهم بختیاری طائفه کائد یا قائد می باشد. که درمنطقه گتوند استان خوزستان ساکن بوده اند که به دلائل مختلف از این منطقه کوچ نموده وبه استانهای لرستان و سیستان و بلوچستان مهاجرت نموده اند.که عده ای از آنها هم اکنون با نام خانوادگی مختلف از جمله تقوی سالاروند حیدری محمدی بهزادی وسلیمانی درروستاهای اطراف شهرستان دورودروستای تی دره اسپر وسراوند درنزدیکی دریاچه گهر ساکن هستند .از بزرگان این طایفه می توان کاهادی٬ کابندعلی٬ کاشمسعلی وکایکشنبه وکاصفر رانام برد.محل زندگی سردسیری این طایفه روستاهای فوق الذکر ومحل زندگی گرمسیری آنها پرویزکوه وآب بید وگلمبه می باشد .ازخصوصیات بارز این طایفه آزادگی شجاعت ودلاوری می باشد.
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم اسفند 1389ساعت 16:49  توسط مسلم مظاهری و دانش مظاهری | 

بختیاریها آریایی الاصل و بازماندگان اصلی پارسها هستند.این قوم کهن سی قرن است که منطقه فعلی سکونت خودرا در اختیار دارد .آنان در قالب جوامع کوچکتر به زندگی کوچ نشینی  مپردازند.البته امروزه ماشاهد شهروندانی هستیم که گاه پدرانشان چند صد سال است که شهرنشین شده اند ولی این شهروندان باافتخار هرچه تمامتر خود را بختیاری معرفی میکنند.همین شهروندان هم هنوز که هنوز است خود را متعلق به طایفه تیره وایل آباء واجدادیشان میدانند.به هر حال یکنفر بختیاری هرکجا که باشد بختیاری است ومتعلق به یکی از شعبه های هفت لنگ و یا چهار لنگ است ونیز به یکی از بابهای نه گانه بختیاری تعلق دارد. که این بابها ۱-میوند.۲-محمودصالح.۳-کیانرثی.۴-زلکی.۵-موگویي(بابهاي چهارلنگ)     و1-دوركي.2-بهداروند.3-بابادي.4-ديناراني.(بابهاي هفت لنگ)ادامه دارد.... از طرفی حوزه جغرافیایی محل سکونت هر باب و طایفه بختیاری جدا وشناخته شده است هر چند در درگیریهای گذشته ویا خرید وفروش ویا تبادل اراضی بجای خونبهاء ممکن است برخی از طوایف تغییر مکان داده باشند.به هر حال حوزه جغرافیای شعبه های هفت لنگ و چهارلنگ کاملا جدا و حوزه های زیستی بابهای نه گانه و دهها طایفه بختیاری نیز جدا از همدیگر میباشد.مثلا نواحی چادگان داران فریدون شهر الیگودرز ازنا دورود تماما حوزه ییلاقی چهارلنگ به حساب می آیند. ونواحی زردکوه سبزه کوه کوهرنگ و ناغان اردل وچغاخوروبازفت تماما حوزه ییلاقی باب هفت لنگ بختیاری هستند.در گرمسیر هم این تفکیک آشکار که حتی باعث پیدایش لهجه های درون زبانی بختیاری شده است بوضوح قابل تشخیص است.نواحی ایذه لالی مسجدسلیمان حوزه گرمسیری هفت لنگ به شمار میروند.وقلعه تل دزفول سردشت و اندیمشک تاحدودی جغرافیای چهارلنگ به حساب می آیند.....ادامه دارد

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم اسفند 1389ساعت 16:43  توسط مسلم مظاهری و دانش مظاهری |